Christos Andrianopoulos

…ceux qui écrivent ne sont pas des Français, des beaux-esprits, des académiciens, des philosophes ; mais des provinciaux, des étrangers, des solitaires, de jeunes gens, […] qui, dans leurs imaginations romanesques, prennent pour de la philosophie les honnêtes délires de leur cerveau…

Τι είναι μια Ηρωίδα; (Σχόλιο για τις 595 καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ)

του Χρίστου Ανδριανόπουλου

Αυτό το ερώτημα θέτει η Μισέλ Περότ, φεμινίστρια συγγραφέας και ίσως η κορυφαία εν ζωή ιστορικός στη Γαλλία, σε πρόσφατο βιβλίο της. Στο έργο της «Εργατική μελαγχολία» αναζητά τις πολιτικές διαδρομές μιας «ηρωίδας» εργάτριας που, όμως, πέρα από τ’ όνομά της και την υποσημείωση ότι ήταν ηρωίδα, τίποτ’ άλλο δεν μας είναι γνωστό σήμερα. Η ημερομηνία γέννησής της μας είναι άγνωστη, καθώς δεν θεωρήθηκε αναγκαίο να συμπεριληφθεί στην κατά τα άλλα ηρωική ιστορία της. Αν ψάξουμε στα λεξικά (αναφέρει η Περότ στο βιβλίο της) θα βρούμε λήμματα για την «ηρωίδα» όπως τα ακόλουθα: «Γυναίκα εξαιρετικού θάρρους το οποίο επιδεικνύει σε δύσκολες συνθήκες – Γυναίκα που έχει μια δύναμη ψυχής πέραν του συνηθισμένου».

Ποιο είναι όμως το συνηθισμένο; Μα σίγουρα μία παρουσία διακριτική και κοινότοπη. Ισως αυτή η παρουσία, η διακριτική, να φορά πλαστικά γάντια ή και να κρατά μία σκούπα, που πέρα από τα σύμβολα της οικιακής ιεραρχίας μπορούν να είναι ταυτόχρονα και τα βασικά εργαλεία της δουλειάς της. Η ηρωίδα πρέπει να ξεπεράσει όλα αυτά τα σύμβολα -και άλλα τόσα ίσως-, μα κυρίως οφείλει να ξεπεράσει το γεγονός ότι δεν είναι παρά το θηλυκό του «Ηρωα». Η ηρωίδα επί της ουσίας δεν είναι τίποτ’ άλλο από τη γυναίκα στην οποία κάποιος, κάποια στιγμή, θα νιώσει υποχρεωμένος να κάνει μια μικρή μνεία διότι είχε το θάρρος (στα ελληνικά θάρρος – θράσος μικρή η διαφορά) να σηκώσει το κεφάλι της έτσι που ίσα ίσα να εξέχει από τη λάσπη. Η ιστορία θα εκτιμήσει και ίσως να χαμογελάσει με αυτό το σπάνιο γεγονός. Η ηρωίδα στην καλύτερη των περιπτώσεων ίσως γίνει η γαρνιτούρα σε μία καθοριστική ιστορική περίοδο· μπορεί, ας πούμε, να γίνει μία παραδόξως καλή συγγραφέας (η George Sand εντυπωσιάζει κυρίως λόγω του ότι είναι γυναίκα, και όχι με την πένα της) ή μπορεί να μετατραπεί σε μία εμβληματική πλην όμως συμπληρωματική μορφή μιας επικής αφήγησης, παραδείγματος χάριν οι γυναίκες της Πίνδου. Η ηρωίδα, τέλος, έχει και ένα άλλο πρόβλημα: εμφανίζεται μετά θάνατον. Την ανακαλύπτουμε εκ των υστέρων, διότι ναι μεν ηρωισμοί και χατζάρες κι αίματα, αλλά έχουμε και μία μάνα στο κάτω κάτω. Η μητρική μορφή είναι αυτή που κάνει έναν μύθο πλήρη και άψογο. Υπάρχει λοιπόν κάτι που λείπει: η ιστορία δεν ανήκει στην ηρωίδα ή, ακόμα καλύτερα, ο κόσμος ο ίδιος δεν της ανήκει. Ο,τι και να κάνει, όσο και να προσπαθήσει, η χαριτωμένη της μορφή θα κοσμεί τo θολό φόντο πινάκων που απεικονίζουν αγριεμένους ήρωες με φισεκλίκια και γιαταγάνια. Ο ήρωας, από την άλλη, δεν είναι σαν την ηρωίδα. Αυτός αυτενεργεί, είναι πρωτοπόρος, μα κυρίως είναι ο ενδεικνυόμενος στο να ανοίγει δρόμους και να αφυπνίζει συνειδήσεις.

http://www.efsyn.gr/?p=237813

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s

Information

Cette entrée a été publiée le 26 septembre 2014 par dans In the press, My articles, et est taguée , .

Entrez votre adresse mail pour suivre ce blog et être notifié par email des nouvelles publications.

Rejoignez 254 autres abonnés

Follow Christos Andrianopoulos on WordPress.com

Suivez-moi sur Twitter

%d blogueurs aiment cette page :